Jak dobrze wiadomo każdy musi znaleźć swe miejsce na świecie, jeśli jeszcze może wędrować. A tak się akurat złożyło,  że nasza kochana Linda musiała się gdzieś znaleźć. A postanowiła sobie przywędrować tu, iż miała zupełne prawo być na ziemiach swego stada. Musiała się gdzieś znaleźć, iż nie można od tak sobie wyparować w powietrze, nieprawdaż?
Jak było napisane Linda odwarzyła się tu przybyć. Lubiłą swe stado, zazwyczaj nie widywano słońca, co sprzyjało klimatowi tegoż miejsca. Miało swoje wydarzenie także i w tym klimacie, co panuje tu i teraz. Tedy, kiedy właśnie przybyła Linda krokiem dość spokojnym, dość opanowanym, ze spuszczonym łbem. Wzrok wbijała w ziemię, iż nie musiała patrzeć przed siebie. Wiedziała, że w końcu dojdzie w to miejsce. Trafiła nie gubiąc drogi. Często odwiedzała to miejsce, lubiła tu przebywać. Ta niezwykłe cisza...
Klapnęła sobie najnormalniej w świecie będąc w mniej więcej tej samej pozycji co dorosły Simba na zdjęciu. Wpatrywała się w swe odbicie w wodzie zastanawiając się, czy jeszcze kiedykolwiek zazna szczęścia. Szczerze? Wątpiła w to. Coprawda należała do grona niby przyjaciół, ale jednak ich nawet lubiła. Był tam pewien taki lew, do którego miała słabość... Ach! To nie czas na taką gadaninę i lamenty... A w dodatku kilka miesięcy temu okazało się, że jej rodzice mogą już być tam wyżej. W gwieździstym niebie. Po jakimś czasie głębokiego namysłu uniosła łeb do góry. A bo kto wie... Może tam zobaczy swych rodziców?